maart 2010

Padden (24 maart 2010)

Dat belooft wat…. Met die woorden sloot ik het vorige weblog af. Nou wat betreft de padden is de trek en de paring goed op gang gekomen. De bruine kikkers laten het naar mijn idee en waarneming afweten. Waar die amfibieënsoort is gebleven, is me een raadsel. De padden zijn druk met het leggen van paddensnoeren. Normaal gesproken gebeurt dat rond waterplanten, maar bij afwezigheid van planten worden de wortels van els gebruikt. Met behulp van mijn onderwaterhoes probeer ik opnames te maken. Het gaat moeizaam. Het water in de bosvijver is donker en koud. Aan de hemel is veel sluierbewolking aanwezig, zodat het zonlicht wordt getemperd. Bovendien reflecteert de donkere bodem niet(s). En padden bewegen ook. Maar dat is het grote geluk van digitaal. Je kunt wel 400 beelden maken op een 8gb kaartje. In het analoge tijdperk hield het op bij 36 stuks en vaste iso-waarden. En kon je de camera weer uit de natte onderwaterhoes halen met kans op condensvorming op je frontlens. Ik mag dus van geluk spreken. Wat een mogelijkheden en onmogelijkheden! Het zijn niet alleen de padden die tevoorschijn komen in het voorjaar. Ook heb ik weer vliegende vleermuizen gezien en diverse zangvogels hun zangposten zien innemen. Misschien gaat mijn volgende weblog hierover…  5d, 20 mm, f9, iso 400, 1/10 sec {gallery}Padden{/gallery}

maart 24, 2010
Padden (24 maart 2010)

Paddentrek (20 maart 2010)

Gisteren is de paddentrek goed op gang gekomen. Met name vannacht. De mooie ‘zwoele’ nachttemperaturen en de regen zorgden voor ideale omstandigheden voor deze diertjes. Massaal trekken ze vanuit hun winterverblijfplaats naar het water. Onderweg ontmoeten ze vaak al hun partners, zodat ze gezamenlijk op weg gaan naar hun paaiplaats. Voor het zo ver is passeren ze vaak menig gevaarlijk obstakel, zoals wegen met verkeer. Gelukkig zijn er op sommige plaatsen voorzieningen getroffen, zoals hoge randen met een onderdoorgang onder de weg door. Door deze paddentunnels kunnen padden en andere faunasoorten veilig de andere kant van de weg bereiken. En inderdaad zag ik langs de steile randen de diertjes kruipen in de richting van de faunapassages. Daar waar de begeleidende rand ophield lagen dan ook de verkeersslachtoffers. Opvallend is dat de amfibieën deze toch redelijk strenge en lange winter goed zijn doorgekomen. Ik heb alleen maar goed doorvoedde dikke padden en bruine kikkers gevonden. Deze winter met veel sneeuw heeft er voor gezorgd dat de diertjes in een volledige winterrust zijn gegaan en gebleven. Dit in tegenstelling bij kwakkelwinters, waar de diertjes bij tijd en wijle aktief worden en energie verbruiken. In kwakkelwinters waar de temperatuur regelmatig fluctueert vind je vaak padden die uitgemergeld de winterperiode uit komen. Dit jaar lijkt dat helemaal niet het geval. Dat belooft wat. Links: 5d, 180mm, f3,5, iso 250, 1/60s met flits; rechts: Mark III, 20 mm, f8, 1/125 sec, 200 iso, met flits{gallery}Paddentrek{/gallery}

maart 20, 2010
Paddentrek (20 maart 2010)

Gerda (10 maart 2010)

Aan het aantal nieuwe tijdschriften lijkt geen einde te komen en dat ten tijde van de recessie. Naast het fotografieblad E&V is er ook een glossy verschenen van het ministerie LNV (Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit). Voormalig minister van LNV Gerda Verburg heeft zich met naam en toenaam de hoofdrol in deze glossy toebedeeld: GERDA. Gerda is LNV. Dit blad is gemaakt naar aanleiding van het 75-jarige bestaan van LNV. Alleen vroeg ik me af: heeft de tak natuur eerder niet bij het ministerie van CRM gezeten? Volgens wikipedia klopt dat. Kosten van deze glossy bedragen 400.000 Euro. En dan te weten dat dit ministerie jaren terug nog geen 45 Euro over had voor plaatsing van een foto van mij op de cover van een planrapport. Tijden veranderen. Verder natuurlijk: hoe zet je jezelf in de picture? Het is de trend om een glossyblad naar jezelf te vernoemen, zelf plaats te nemen in de hoofdredactie en circa een vijfde van het blad voor jezelf op te eisen. Een website, een weblog of twitteren is niet voldoende meer. Kortom: hoe zet je jezelf in de kijker? Het lijkt wel een verkiezingsstunt, maar dat is een samenloop van omstandigheden. Het lijkt wel of het ministerie uit Gerda bestaat. Andere medewerkers schijnen er niet te zijn. De eerste gedachte die bij mij op komt is: kun je dit verkopen aan de boeren en eigenaren die hun geitenstapel hebben moeten laten ruimen met alle nasleep vandien? Hoe kun je dit verkopen aan mensen die iedere eurocent twee keer moeten omdraaien? Terwijl vorige week de melkprijs voor de boeren 5 eurocent per liter is gedaald. We wachten het spoeddebat af.

Om toch maar een stukje Nederlandse natuur te laten zien heb ik hier een paar details van Nederlandse flora. Een paar knopjes paarbladig goudveil in de sneeuw. Om in de sfeer te blijven. Er ligt inmiddels bijna drie maanden sneeuw. Maandagochtend 8 maart is er wederom een paar centimeter gevallen. Eerst zag het naar uit dat de sneeuw snel ging smelten, maar vanavond lag er nog steeds sneeuw en de temperatuur schiet vannacht toch weer richting zes graden onder nul. Toch ben ik vanochtend na de sneeuwval op pad gegaan op zoek naar sporen die wijzen op het naderende voorjaar en de winterse sfeer. Ik vond paarbladig goudveil in knop rondom in de sneeuw en zelfs nog een plantje met bloempjes. De bloemen waren bedekt onder een sneeuwvlok. Een zeer close-up opname en een opname met wat minder macro. Dat deze plantjes zo ver ontwikkeld zijn, komt mede doordat hun standplaats in brongebiedjes is gelegen. Dit uittredende water heeft een constante temperatuur van circa 8 graden en een constante waterkwaliteit. Een bijzondere groeiplaats van een bijzonder plantje. 5d, 65 mm MPE, f14, iso 100, 5 sec{gallery}Gerda{/gallery}

maart 10, 2010
Gerda (10 maart 2010)

Eikvarentje (2 maart 2010)

Een serene voorjaarsstilte hangt vanochtend in het bos. Af en toe wordt deze doorbroken door kwinkslagen van een merel of het drukke gekwetter van boomklevers. Bovenal is het de rust die overheerst, totdat het luide geroep van de “hondenbezitters” dit doorbreekt. Hun viervoeter luistert niet, nee…. zij volgt de geursporen van die andere (wilde) viervoeters. En…. ziet mij daar in een vreemde houding onder een boom liggen. Blaffend en snuffelend komt daar zo’n lieve huisgenoot bij me staan. Met geruststellende woorden van haar baasje als: ‘zij doet niks’ moet je dan maar genoegen nemen. Zij doet niks: ze springt tegen je aan,  snuffelt alles af en maakt tenslotte nog een geurvlaggetje om de aanwezigheid te completeren. Met luide commando’s wordt de viervoeter tot de orde geroepen. Respect voor mens en dier is ver te zoeken. Ook bordjes ‘Opengesteld’ met de voorwaarde: honden aan de lijn, brengen daar geen verandering in. Natuurlijk alle plichtgetrouwe baasjes daar gelaten. Gelukkig had ik deze foto van een eikvarentje op een eik al kunnen maken. Het eikvarentje heeft vele jaren hoog in de boom gegroeid. Met de sneeuwval is deze tak uitgescheurd en naar beneden gekomen. Vandaar dat ik dit varentje relatief makkelijk kon fotograferen. Hoewel ik ook graag een foto van dit varentje hoog in de boom had willen maken. Je ziet en denkt dat dit soort situaties alleen in de tropen voorkomen, maar zelfs in onze bossen vind je ze. Een soortgelijke situatie vond ik van de winter in de Onzalige Bossen. In een droog bosperceel met een boomopstand van grove den, op een van de hoogste delen (lees droge) van de Veluwezoom stond een grove den met grove schorsstructuur waar tussen ik enkele varentjes ontdekte. Ondanks de ogenschijnlijk droge plek weten deze varentjes toch voldoende vocht te halen uit de vochtige lucht om vitaal te kunnen blijven, zelfs gedurende de hele zomerperiode. MK III, 20 mm, f7.1, 1/160 sec, 320 iso{gallery}Eikvarentje{/gallery}

maart 2, 2010
Eikvarentje (2 maart 2010)