december 2009

Oud-nieuw (31 december 2009)

20092010

Met het grijze weer lijken we het nieuwe jaar in te schuiven. Met een klimaatverdrag op zak lijkt dit verdrag een heel andere impact te krijgen, als ik naar buiten kijk. Sneeuw dwarrelt gretig naar beneden en in Spanje heeft men al bijna vijf dagen onafgebroken regen. Verder ligt er een koudefront op de loer die de verwarmingsketel overuren laat maken en we vaker de auto laten staan? Wel of geen klimaatverdrag…. Als ik dan een buizerd over het bouwland aan de rand van het bos zie zweven lijkt dit toch een symbool van vrijheid. Geen klimaat, geen grenzen, alleen een instinct om iedere dag aan het eten zien te komen. Dat is in deze tijd niet makkelijk. Met enkele rustige slagen steekt ie het bouwland over om een strategische plek uit te zoeken. Op de grens van oud en nieuw zweven we tussen de sneeuwvlokken naar tweeduizendentien, terwijl de thermometer rond het vriespunt schommelt.

Dit zweverige is een groot contrast met de kanonsslagen. Het lijkt wel of de oorlog begonnen is. Dit kunnen we als mens verklaren.Maar begrijpen de dieren het? Zij kruipen ver weg van dit geweld. De diervriendelijkheid is weer ver te zoeken. Is het niet het oudejaarsgeweld dan is het wel de geitenruimactie in verband met de Q-koorts. Een ziekte welke al eind jaren negentig van de vorige eeuw bekend was (in Frankrijk), maar altijd is onderschat. Of misschien wel ontkend door het ministerie van LNV? Eerst worden de varkens, de runderen, de kippen geruimd en nu de geiten en schapen. Wie volgt? De paarden? Houden we echt zoveel van dieren? Genoeg stof om het nieuwe jaar te overdenken. En ik denk dan weer aan mijn buizerd die door het vrije luchtruim zweeft….MkIII,500 mm, f5.6, iso 800, 1/125sec{gallery}Oud_nieuw{/gallery}

december 31, 2009
Oud-nieuw (31 december 2009)

Witte kerst (28 december 2009)

Het is sinds 1981 dat Nederland, beter gezegd de Bilt, een predicaat “witte kerst” mocht uitdelen. Maar kerstmis is nauwelijks achter de rug of het groen neemt steeds meer de overhand. Toch heb ik geprobeerd vorige week nog een paar beelden te maken. Dieren in de sneeuw bleek een stapje te ver of soms ook gewoon pech. Zo zag ik nog een vos rustig voedselzoekend in een bosrand. Op zoek naar muizen. Helaas geen camera bij me. De sfeer in het landschap was ook erg mooi. Met het opkomen van de zon traden er temperatuurs- en de luchtvochtigheidsverschillen op en ontstond er een mistbank, waardoor rijp ontstond. Even verderop trof ik nog een grote groep ganzen aan. Continue aan het grazen. Gelukkig vloog er heel af en toe een gans op of viel er een groepje ganzen bij, waardoor er meer spanning in het beeld kwam. Opmerkelijk was hoe rustig deze dieren zich gedroegen. Er kwamen wandelaars met kind of hond langs en bleven staan, maar de kolganzen bleven onverstoorbaar dooreten.

eik in landschap: MkIII, 500 mm, F5.6, iso 160, 1/250 sec; kolganzen: MkIII, 500 mm, F7.1, iso 200, 1/500 sec.{gallery}Witte_kerst{/gallery}

december 28, 2009
Witte kerst (28 december 2009)

Sneeuw (22 december 2009)

Opnieuw sneeuw. Er ligt zelfs zoveel dat ik per langlaufski en rugzak met  fotoapparatuur erop uit ben geweest. Het weer nodigde uit. Na een grauwe zondag werd het maandag zonniger. In sneeuwsituaties geeft  zonlicht meer diepte en vooral minder grauwheid.( kleur). Naast een aantal besneeuwde landschappen heb ik ook vogels in de sneeuw gefotografeerd. Vooral aan de waterrandjes komen regelmatig vogels die hier voedsel zoeken onder het blad. Een roodborstje kwam met een ijsrandje aan haar pootjes en bevroren druppels aan haar buikveren voor mijn lens. Deze roodborst heb ik gefotografeerd in winterse omstandigheden in combinatie met het typische kwelmilieu met het winterharde, groenoverblijvende goudveil. Het is deze combinatie die aangeeft dat deze opname niet aan het voederplankje in de tuin is gemaakt. Dit kan trouwens ook al een hele uitdaging zijn. Roodborst  MKIII, 500mm , f6.3, iso 800, 1/125s.{gallery}Sneeuw{/gallery}

december 22, 2009
Sneeuw (22 december 2009)

Spoor (18 december 2009)

In deze sneeuwdagen vinden we veel sporen. Op een spoortocht (lees speurtocht)  vond ik sporen van ree, haas, konijn, vos, merel en houtduif. Dit zijn de analoge sporen.  Zij kunnen niet anders. Sterker nog: zomer en winter laten zij sporen na. Zij vertoeven meestal in een  onverharde natuurlijke leefomgeving. Wij mensen bewegen ons tegenwoordig vooral voort over asfalt en vooral per auto. Hiermee laat je geen zichtbare sporen achter. Vroeger ging het vervoer te voet of met paard en kar over (zandige), modderpaden. Er ontstond een karrenspoor. Zo maakte ieder boer zijn eigen spoor. Een kar vol mest werd van de boerderij naar de esgronden gebracht. Of werd het hout van het bos naar de haard gebracht. Of de heideplaggen (schadde) naar de boerderij voor de potstal. Allemaal herkenbaar en zonder anonimiteit. Tijden zijn veranderd. Tegenwoordig laten we misschien weinig zichtbare sporen achter als we ons tussen huis en werk en vice versa per auto bewegen. Des te meer laten we digitale sporen achter via mobiele telefoon, internet en emailverkeer, en in de nabije toekomst rekening rijden per satelliet. Overal traceerbaar, in en vanuit bijna de hele wereld. Big brother is watching you. Het is een schijnvrijheid. Als ik kon kiezen: was ik maar een haas! Als de sneeuw gesmolten is, of als het geregend heeft worden de sporen weer uitgewist en kan ik weer spoorloos leven in vrijheid.

Op de foto zien we de sporen van de vos, de haas en waarschijnlijk zijn de bochtige sporen van een rosse woelmuis.

PS: Dit  thema loopt ook als een rode draad in de theaterproductie van het PLATeau uit de Achterhoek.

5d, 12-24 mm (op 12 mm), iso 125, f14, 1/40 sec.{gallery}Spoor{/gallery}

december 18, 2009
Spoor (18 december 2009)

Matkop (16 december 2009)

Vele mezen komen af op de voederplank. Vooral de matkoppen kennen nauwelijks schuwheid. Voor een andersoortige opname probeer ik ze op een tak met judasoor te fotograferen. Om een snelle sluitertijd te realiseren,  is een hoge isowaarde noodzakelijk. Het is tegen mijn gewoonte in om voor hoge isowaarden te kiezen. Naast hoge isowaarden heb ik de opnames met (bijna) 2 stops overbelicht. Enerzijds ter compensatie van de witberijpte achtergrond en anderzijds ter voorkoming van zware ruisartefacten. Ruis in onderbelichte of donkere delen zijn vrij dominant en moeilijk weg te werken. Een lichtere opname voorkomt dit. Links en rechts  MkIII 500mm iso 800 f5.6, 1/100 sec,  2 stops overbelicht

PS: ik ben benieuwd wat de sneeuw ons de komende dagen brengt.{gallery}Matkop{/gallery}

december 16, 2009
Matkop (16 december 2009)

Sterrenregen (14 december 2009)

De voorspelling was dat er een aanzienlijke sterrenregen met vallende sterren te zien zou zijn. Een vallende ster of meteoor is een stofdeeltje of stukje gruis uit de ruimte dat de dampkring van de aarde binnenkomt. Het botst met hoge snelheid tegen moleculen in de lucht die daardoor even oplichten. Zo is op aarde een lichtflitsje aan de hemel te zien. Maar de toenemende bewolking en sluierwolken gooiden gisteren en eergisteren roet in het eten. Toch bleek er een gat in de bewolking te zijn. Gauw erop uit in de hoop dat er voldoende zicht zou zijn. Vooraf had ik al een locatie bepaald en dan maar wachten. Ineens vlogen daar een paar vallende sterren langs het firmament. Uiteindelijk heb ik er drie gezien, toen het wolkenpakket weer voorlangs schoof. Jammer dat het van korte duur was. De grootste sterrenregen zou maandagochtend tegen zessen te zien zijn. Maar ook toen was de hemel gesloten door een wolkendek. Toch was het wel een mooie ervaring om de meteoren te zien.  5d  12-24 op12mm,f11, 250iso, 1231 seconden belicht {gallery}Sterrenregen{/gallery}

december 14, 2009
Sterrenregen (14 december 2009)

Kleurrijk (10 december 2009)

Al fotograferend wandel ik door het bos. In de verte klinkt van verre het getik van de Nordic walkers. Even later ontmoet ik hardlopers en een wandelaar. Een natuurminnende wandelaar ziet graag de zon. Dat miste ze vandaag zo, want dan pas kun je zo mooie foto’s maken. Dat was dan ook haar eerste reactie toen ze me met statief en camera rond zag lopen.  Het is voor mij geen voorwaarde. Foto’s zonder contrasten of schaduwen hebben mijn voorkeur en dat heb je juist bij bewolkt weer en verzadigde kleuren na een regenbui. Hier een aantal berkenstammen gemaakt met het 'moving camerasyndrom', of te wel de camera tijdens de sluitertijd bewogen. Inmiddels een paar dagen later en diverse regenbuien. Alles wordt aardig verzadigd van kleur en sfeer. Een monotoon lariksbos met een ondergroei van adelaarsvaren. Eigenlijk wilde ik iets met een paar eiken maken maar ik kon de juiste compositie niet vinden. Canon 5d, 70-200mm,f5.6, iso 125, 1/13, 5d 500 mm f9, iso 100, 1/8sec.

   {gallery}Kleurrijk{/gallery}

december 10, 2009
Kleurrijk (10 december 2009)